12 lipca: Pamięć o męczeństwie wsi i Obławie Augustowskiej

12 lipca obchodzimy dwa święta, mało znane, aczkolwiek niezwykle ważne dla naszej historii i narodowej świadomości – Dzień Pamięci Ofiar Obławy Augustowskiej oraz Dzień Walki i Męczeństwa Wsi Polskiej. Jest to hołd złożony polskim Patriotom, mieszkańcom wsi, którzy z miłości do Ojczyzny, trwając przy własnych wartościach, wspierali walczących o Wolną Polskę i sami niejednokrotnie brali aktywny udział w tej walce.

Tego dnia pamiętajmy o Tych, którzy udzielali pomocy więźniom obozów i uciekinierom, osobom ukrywającym się przed okupantem niemieckim i rosyjskim, walczącym w Podziemiu. Za swoją bohaterską postawę wielu z Nich zapłaciło nie tylko utraconym majątkiem i zdrowiem, ale także torturami i śmiercią. Całe rodziny osób, które pomagały walczyć o naszą niepodległość, były wywlekane z domów, bite, zsyłane do obozów pracy, koncentracyjnych czy łagrów, a także w sposób bestialski mordowane. Mimo to, świadomi ryzyka, Polacy dzielnie stawiali czoła prześladowcom i wspierali swoich braci w walce o naszą przyszłość. Naszą, bo swojej już nawet nie uwzględniali.

Symbolem Męczeństwa Polskiej Wsi, jest wieś Michniów w województwie świętokrzyskim. 12 lipca 1943 roku została brutalnie napadnięta przez Niemców – oddziały policji SS, żandarmerii i Gestapo, którzy otoczyli wieś dwoma pierścieniami. Dzięki współpracy zdrajców, między innymi: ppor. Jerzego Wojnowskiego ps. „Motor”, Twardowskiego z Orzechówki czy volksdeutscha Jekla z Zagnańska, leśniczego który przyprowadził Niemców leśnymi ścieżkami zatrzymali wszystkich mieszkańców wsi. Dysponując listą nazwisk współpracowników Polskiego Podziemia i Jego aktywnych członków, wyczytywano nazwiska i mordowano Polaków jednym z 3 sposobów: kłując bagnetem, strzelając w tył głowy lub gromadząc całe grupy w stodole i tam do nich strzelając i rzucając granaty, w wyniku czego większość i tak ginęła w płomieniach powstałych pożarów.

12 lipca w Michniowie zginęło 5 dzieci, 2 kobiety i 95 mężczyzn (od kul zaledwie 23, pozostali zostali spaleni żywcem). Na pomoc wsi ruszył oddział porucznika Jana Piwnika ps. „Ponury”, który był stale wspierany przez mieszkańców wsi. Niestety partyzanci dotarli na miejsce, gdy Niemcy już odjechali. W odwecie dokonano napadu na wagony „Nur für Deutsche” pociągu relacji Kraków-Warszawa. Zginęło lub zostało rannych kilkunastu Niemców, a na wagonach Polacy napisali krótką wiadomość „za Michniów”.

Bestialscy Niemcy kolejnego dnia powrócili do Michniowa mordując tych, którzy pozostali po pierwszym pogromie – głównie kobiety dzieci i starców. W ostatecznym rozrachunku, w ciągu dwóch dni wieś straciła 30% mieszkańców. 102 mężczyzn, 54 kobiety i 48 dzieci. Okupant zniszczył wszelkie zabudowania i zabronił uprawiania ziemi, chcąc całkowicie zniszczyć pamięć po tej miejscowości. Osadnicy powrócili na miejsce dopiero po zakończeniu wojny, a w dzisiejszych czasach istnieje tutaj Mauzoleum Martyrologii Wsi Polskich.

Pamiętajmy o tym, że losy Michniowa podzieliło wiele polskich wsi zarówno z rąk niemieckiego okupanta, jak i rosyjskiego, a także z rąk ukraińskich.

Cześć i chwała Bohaterom!

Niestety 12 lipca, po 2 latach znów zapisał się krwią w naszej historii. Był to dzień, w którym oddziały NKWD i Smiersz rozpoczęły obławę augustowską. 40 tysięcy rosyjskich żołnierzy zostało wspartych przez dwie kompanie wojska polskiego i milicję, a całą operacją dowodził wiceszef Smiersz, generał Iwan Gorgonow. Obława augustowska trwała około 2 tygodni, obszarem działań objęła okolice Suwałk, Augustowa, Sokółki i Dąbrowy Białostockiej. Cel był jeden: „oczyścić teren z elementu wrogiego wobec ZSRR”. Zatrzymano, torturowano i brutalnie przesłuchano około 7 tysięcy osób. Co najmniej 600 z nich zostało zamordowanych i pochowanych w nieodkrytych do dziś miejscach, choć najnowsze szacunki historyków mówią o 2 000 ofiar.

Obława Augustowska uznawana jest za największą zbrodnię popełnioną na Polakach po II wojnie światowej.

Pamiętajmy i oddajmy cześć wszystkim Ofiarom zbrodniczego komunistycznego reżimu.